تفاوت شوره خشک و چرب و درمان درست هرکدام

«شوره» یک تشخیص نیست، یک نشانه است. دو حالت کاملاً متفاوت هر دو به‌شکل پوسته روی شانه دیده می‌شوند و درمانشان تقریباً متضاد است.

شوره خشک

پوسته‌های ریز، سفید و پودری که به‌راحتی می‌ریزند. پوست سر خشک و گاهی کشیده است. معمولاً در زمستان، با آب داغ یا شامپوی تند بدتر می‌شود.

درمان: شوینده‌ی ملایم‌تر، شست‌وشوی کمتر با آب ولرم، و مرطوب‌سازی پوست سر با روغن سبک پیش از شامپو.

شوره چرب (درماتیت سبورئیک)

پوسته‌های زرد، چرب و چسبنده که به پوست سر می‌چسبند، اغلب همراه با خارش و قرمزی. عامل اصلی، رشد بیش از حد قارچ مالاسزیا در محیط چرب پوست سر است.

درمان: شامپوی ضد قارچ حاوی زینک پیریتیون یا کتوکونازول، دو تا سه بار در هفته، با ۳ دقیقه ماندن روی پوست سر.

خطای رایج

استفاده از شامپوی ضد شوره‌ی قوی برای شوره‌ی خشک، پوست سر را خشک‌تر می‌کند و چرخه را بدتر. و برعکس، روغن‌کاری پوست سر در شوره‌ی چرب، عملاً غذای بیشتری به قارچ می‌رساند.

نکته‌ی مهم درباره‌ی مقاومت

اگر همیشه از یک شامپوی ضد شوره استفاده کنید، اثربخشی‌اش با گذشت زمان کم می‌شود. چرخاندن بین دو ماده مؤثر متفاوت — مثلاً زینک پیریتیون و سالیسیلیک اسید — نتیجه‌ی پایدارتری می‌دهد.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

پوسته‌ریزی همراه با ریزش مو، ضایعات ملتهب یا گسترش به ابرو و کناره‌های بینی، نیاز به بررسی متخصص پوست دارد.